آلساندرا مارین داستان زیر راتعریف می کند:

استاد بزرگ و نگهبان ،

وظیفه ی مراقبت از یک صومعه ی ذن را بین خود تقسیم کردند .

یک روز ،نگهبان در گذشت و باید کس دیگری را جایگزین او می کردند.

استاد بزرگ همه ی شاگرد ها را جمع کرد،

 تا مشخص کند افتخار کار در کنار او نصیب کدام یک از آن ها خواهد شد.

استاد بزرگ گفت:مساله ای مطرح می کنم.

کسی که اول این مساله را حل کند،نگهبان جدید معبد خواهد بود.

بعد نیمکتی در وسط تالار گذاشت.

روی نیمک گلدان سفالی گران بهایی گذاشت،

 که گل سرخی در آن قرار داشت.

 استاد گفت: مسئله این است .

شاگردا ها حیران به گلدان نگاه کردند،

 به طرح ها ی پیچیده و نادر و روی سفال ،

به تازه گی و زیبایی گل.منظور چه بود؟چه باید می کردند؟معما چه بود؟

پس از چند دقیقه یکی از شاگردان بر خواست،

 به استاد و شاگرد های پیرامونش نگاه کرد و بعد،

مصممانه به طرف گلدان رفت و آن را روی زمین انداخت و شکست.

استاد گفت: تو نگهبان جدید مایی

وقتی شاگرد به جای خود بر گشت استاد بزرگ توضیح د اد:

من خیلی واضح تو ضیح دادم گفتم که مسئله ای پیش روی شما می گذارم

یک مسئله هر چه هم زیبا و شگفت انگیز باشد

باید از پیش رو بر داشته شود.

مشکل مشکل است. می تواند یک گلدان سفالی بسیار کم یاب باشد

می تواند عشق زیبایی باشد که دیگر برای ما معنایی ندارد،

می تواند راهی باشد که باید آن را ترک کنیم،

 اما اصرار داریم به راهمان ادامه دهیم.

چون به ما آرامش می بخشد.

تنها  یک راه برای از میان بر داشتن مشکل وجود دارد حمله مستقیم به آن

در این لحظه نمی توان دلسوزی کرد نباید بگذاریم که جنبه ها ی زیبا و

شگفت انگیزه تعارضی که پیش روی ماست، ما را وسوسه کن

توي اين روزا اين داستان راهم رو بهم نشون داد