در سحر گاه شنیدم که طلب کرد مرا

مصطفی گشتم و مد هوش صدا کرد مرا

اندر آن ظلمت شب جان به حیاتم می داد

مستعین گشتم واز عشق متا عم می داد

بشنو ای بنده شیرین سخن لعل به لب

بشنو ای ساقی پر گشته جام از می شب

باز گو راز دل خویش که من ممدوحم

لایعد سجده نما در دل شب محمودم

 دستهایم نا خود آگاه  به بالا آمد

 اشکها به طرفه العین به جریان آمد

گفتم ای مالک ملک ابدی

تو برایم صمدی تو احدی

بشنو این ناله خاموش مرا

بشنو این صدای جان سوز مرا

من تو را خوانده ام ای جان جهان

 من تو را بوسه زنم عشق عیان

عقل آهنگ جدایی زده است

قلب سامت شده و رنگ خدایی زده است

بار الها تو ستان جان مرا

تو سحر کن شب بی ماه مرا

سارا

ممدوح : ستایش کرده شده

لا یعد : بی شمار

سامت : ملول شده،بستوه آمده