حسیست درونم برای نگاریدن از مرقومه های کیارنگ دل

تعمید می دهم وجودم را با نور رافت الهی

شهریار شهر من شیرازه کشیده به شالوده عشق در هم ریخته ام

غافل است که این عشق غالب است بر هستی و قصه ایست بی انتها

قلم را آغشته می کنم به رنگ دانه های زلف تو

و می نویسم بر عقیق جانم و چه زیباست شنیدن این صریر از دل

صعود می کنم با  صلاة خود که به غایت می رسد قعود در غمها

ترتیل چمن زار را چگونه از یاد برم که هم نوا می شود با هو هو ی باد

سارا

حجم سنگینی احساس می کنم درونم از یک راز و از یک نیاز

نمی دانم این راز و نیاز با خالق است یا با مخلوق

اگر خالق خلق کرده مخلوق را پس مخلوق با خالق یکیست

خاموشم وسردم از هر گرمایی

مرا به پشت قطار زمان بسته اند

و زمان با سرعت میگذردولحظه های زیبا را محو می کند

چقدر زود به پایان می رسد شیرینی

که فقط طعمی از آن در دهان می ماندو وحسرت

قدوس بود آن قابوس که چه زیبا قرائت کرد قرآنی از آیات دل را

کابوس می بینم در بیداری کاذب که کالیده ام و کتمان می کنم کار گشای خویش را

گهی گبر می شوم وگهی گلبرگ

گهی گر می شوم به آسمان وگهی چون گدا به خاک

لا ینحل است این لایه های عشق

لا محاله ایم در این لثه سرشت

لکام وار می دوم به لفظ لغو گوی

که با لند لند کردن و لمز نتوان بست دهان لوام را

مادام ماسوله ماشین زندگی

می چرخد به دور مافات وآه ماندگی

محبوب محبس است در محبت حبیب

مایوس محتضر،که محصور شد آن طبیب

ناقوس می زند ،نال ناکام نبض را

نبیل نشید می خواندو نبیله نثر را

امروز آزاد کردم کلمات در اسارت گرفته به زنجیر سینه را

سارا

بار الها چه نیکوست  به یادت بودن که آرام می شوم با یادت

بار الها چه نیکوست  زیبا دیدن که تو نیز دیدگانه مرا پر نور می کنی و نشانم می دهی لبخند زیبایت را

بار الها چه نیکوست نام تو را بر زبان آوردن که تو عطراگین می کنی دهانم را

 بار الها چه نیکوست عاشقانه با تمام وجود عشق ورزیدن به بندگانت  که تو  لطافت می دهی به جانم

 بار الها چه زیباست بازی ابر ها بر پرده آسمان

که هر لحظه نقشی به خود می گیرند و می روند تا بی انتهای سما

گاهی اشک می ریزند بر  چشمان دریایی عاشقی

گاه کنار می روند تا خورشید بتابد بر تن سرد زمین

و گاه پایین می آیند و می رقصند با چمن و  مه الود می کنند  آسمان دل را تا نبینند غصه ها را

گهی نیستند و گهی هستند

ولی دیدنشان برای دل مرده ای جان است

ای کاش می توانستم او را با دستانم نگه دارم

و فریاد زنم بمان توای سایبان مهربان

چقدر کوته بودی برای ما میهمان

و باز مانند همیشه دوست دارم فریاد زنم

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااا

سارا