شادی حقیقی زندگی این است :

 "صرف عمر در راه هدفی عظیم"

 به جای آنکه ابلهی حقیر ، خود خواه،مضطرب باشیم،

 واز اینکه طبیعت  هم خود را وقف خوشبختی ما نمی کند شکایت کنیم،

  بهتر است وجودمان را بخشی از نیروی طبیعت بدانیم.

 بر این عقیده ام که حیات من متعلق به جامعه است،

 وتا زمانی که زنده ام از این امتیاز بر خوردارم، وهر چه بتوانم برای آن انجام می دهم.

 دلم می خواهد وقتی می میرم تمام وجودم را به طور کامل صرف کرده باشم.

 چه هر چه سخت تر کار می کنم بیشتر زندگی می کنم.

 شادی من در زندگی به خاطر خود زندگیست.

 زندگی برای من شمع "کوچکی " نیست بلکه مشعل با شکوهی است،

  که در این لحظه در اختیار من است و می خواهم تا زمانی که آن را به نسل بعدی تحویل می دهم،

  تا آنجا که ممکن است آن را فروزان نگه دارم

جرج برنارد شاو

در زمان های قدیم ،پادشاهی تخته سنگی را در وسط جاده قرار داد،

 و برای اینکه عکس العمل مردم را ببیند خودش را جایی مخفی کرد.

بعضی از بازرگانان و ندیمان ثروتمند پادشاه بی تفاوت از کنار تخته سنگ می گذشتند،

بسیاری هم غرولند می کردند که این چه شهری است که نظم ندارد،

حاکم شهر عجب مرد بی عرضه ای است.

با وجود این هیچکس تخته سنگ را از وسط بر نمی داشت.

نزدیک غروب یک روستایی که پشتش بار میوه و سبزیجات بود، به سنگ نزدیک شد.

بار هایش را زمین گذاشت و با هر زحمتی بود تخته سنگ را از وسط جاده بر داشت،

و ان را کنری قرار داد.

ناگهان کیسه ای را دید که وسط جاده و زیر سنگ قرار داده شده بود.

کیسه را باز کرد و داخل آن سکه های طلا و یک یادداشت پیدا کرد.

پادشاه در آن یا داشت نوشته بود:

هر سد و مانعی می تواند یک شانس برای تغییر زندگی باشد.

نکته:

در جایی خوانده ام که

 " قطعه سنگی که مانع راه اشخاص ضعیف و در مانده است،در راه انسانهای توانمند

 و صاحبان اراده به منزله پله ای می شود که آنها را به طرف ترقی و تعالی سوق می دهد ".

آرزوی عمیق من این است که موضوع "چگونگی شیوه کا راندیشه ها "

نخستین درس باشد  که در مدرسه می آموزند.

مشکل انسان هر چه باشد از الگو یا قالب فکری سر چشمه می گیرد ،

و الگو ها و قالب های فکری را می توان عوض کرد.

اگر می خواهید به اتاق دیگر بروید،باید از جا بر خیزید وقدم به قدم مسیری را بپیمایید.

اگر در جای خود بنشینید وصرفا بخواهید که در اتاق دیگری باشید،کاری از پیش نمی برید.

ما از شخصیتمان،مشکلاتمان،ترسهایمان ،بیماریهایمان برتریم.

روح،انرژی،نور،ارتعاش،و عشق ومحبت خود ما هستیم

 و همه ما این قدرت و توانایی را داریم که به زندگی خویش هدف ومعنا ببخشیم.

زندگی سفری است برای کشف استعدادها و خلاقیتهای نهفته  وخود شناسی.

من جزئی از ذات یگانه وقدرت بی کران خداوند هستم.

ومی دانم نیرویی لایتناهی و روح بیکرانی در درون من است

 که مرا در این سیاره در تمام سطوح زندگیم راهنمایی می کند،

درست همانطوری که تمام ستارگان و سیاره ها در مدار حقیقی خویش،

 که همانا جایگاه راستین آنهاست قرار دارند،

من نیز در جایگاه راستین الهی خویش قرار دارم.

یک تراژدی یا یک حادثه بد می تواند،

 به بزرگترین نیکی و موهبت در حل مشکلات ما تبدیل شود،

به شرطی که بتوانیم با آن به گونهای کاملا درست بر خورد کنیم.

هر کسی باز تابی از خود ماست

 و آنچه را که در فرد دیگر می بینیم در خودمان وجود دارد.

صرفا به خاطر بی کسی،هر کسی را نپذیرید.معیار های خود را تعیین کنید.

چگونه عشقی را می خواهید به سوی خود فرا خوانید؟

از ویژگی هایی که به راستی در ارتباط عاشقانه می جویید،فهرستی تهیه کنید.

این ویژگی ها را در خود بپرورانید،

تا شخصی را به سوی خود بکشانید که صاحب این ویژگی ها باشد.

 

راه اهل محبت:

راه سوم راه محبت ودوستی خداوند است.

آنچه که نتیجه ومقصد دو راه یاد شده است و پایان آن به حساب میآید،

 در راه سوم آغاز است.

کاملان آن دو راه مبتدیان این راه شمرده می شوند، بلکه مبتدی نیز به حساب نمی آیند.

نتیجه ومقصد آن دو راه این است که اعمال صالح وپسندیده ای داشته باشد یا نفس پاک وپالوده،

وحال آن که مقصد در این راه این است که هیچ عملی نداشته باشد،

 چه این که با رسیدن به معرفت به خویش فقر وذلت ومسکنت خود را در می یابد و می فهمد که

لو لا فضل الله علیکم ورحمته لکنتم من الخاسرین

انسان ها به شيوه هنديان بر سطح زمين راه ميروند.با يك سبد در جلو ويك سبد در پشت .

در سبد جلو صفات نيك خود را مي گذاريم.

در سبد پشتي عيب هاي خود را نگاه مي داريم.

به همين دليل در طول روزهاي زندگي خود چشمان خود را بر صفات نيك خود مي دوزيم ،

وفشار ها را در سينه مان حبس مي كنيم.

در همين زمان بي رحمانه در پشت سر همسفرمان كه پيش روي ما حركت مي كند،

 تمامي عيوب او را مي بينيم.

بدين گونه است كه درباره خود بهتر از او داوري مي كنيم ،

بي آنكه بدانيم كسي كه پشت سر ما راه مي رود به ما به همين شيوه مي انديشد.

پائو لو كوئيلو

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست